Pro Life
You can click at the top right on "Select Language" to select your language - U kunt rechtsboven klikken op "Select Language" voor uw eigen taal

Hedenmorgen 19 mei 2014  07.00 uur L.P. Dorenbos

Onze Bakitha Teresa, welkom

HEERE, dank U wel. De zon schijnt. De bomen botten verder uit. We leven in vrede en veiligheid. Er is al vrede sinds 5 mei 1945. Ik ben geboren in 1942 en maakte het staartje van de oorlog mee. Ik zie me nog de Canadezen helpen met mijn schepje het bruggetje dat opgeblazen werd door de terugtrekkende Duitse troepen op de Dennenweg dempen. Ik zie de enorm grote gaarkeuken op de Zandweg staan achter het naar Groningen optrekkende bevrijdingsleger. We kregen heerlijke chocolade en lekkere dingen van de soldaten. En ik herinner me nog heel goed dat we speelden in de loopgraven bij de spoorbaan en de grote hoop die er lag van een Duitse soldaat in zijn vluchtende nood. Veel meer weet ik ook niet, behalve dat ik onze buren zie zitten tegen onze binnenmuren in de achterkamer op de grond. Wij zijn het middenhuis van een rijtje van drie, dus het veiligst. Als dan weer een jachtvliegtuig in aanval over ons huis scheert om de Duitse treinen met militaire goederen te beschieten dan gaat dat enorm tekeer en vluchtten onze buren naar ons toe om veilig te zijn. Ik zie ook nog onze kelderdeur openstaan. Daar had vader een onderduik kelder gemaakt in geval van nood. En toen in een splitseconde een vliegtuig over ons huis scheerde en met een enorme ontploffing een bom liet vallen die een enorme krater veroorzaakte in het naast ons huis gelegen weiland kwam mijn opa de volgende morgen vroeg aangerend van de Groningerstraat om met schrikt op zijn Gronings tegen zijn dochter, mijn moeder, verschrikt te constateren dat haar twee kleine kinderen aan de dood ontsnapt waren en uit hun bedjes waren geplukt die vol lagen met glas van alle gesprongen ramen in ons hele huis. De HEERE zij dank.

HEERE, dank U wel. 'De Derde Wereld Oorlog woedt nu in de moederschoot'. Moeder Teresa bij de uitreiking van de Nobelprijs voor de Vrede. Zij zag de grote armoede in de straten van Calcutta als non in haar nonnenklooster waar altijd eten was en de kloosterorde zo zijn loop had. Goed werk doende. In India is 3 procent katholiek of protestant waarvan twee katholiek en één protestant maar meer dan dertig procent van de medische zorg is in katholieke handen. Een zegen voor India. Maar Moeder Teresa kon niet langer de schrijnende ten hemelschreiende armoede aanzien en verliet het klooster door zich te indentificeren met de stervende paria in de goten van Calcutta om hem nog een laatste druppel water te geven. Wat je voor de minste van Mij hebt gedaan heb je voor Mij gedaan. Zij werd gedrongen om de woorden van Jezus in praktijk te brengen. Ze had haar leven al gegeven maar ze moest nog een stap dieper. Een nieuwe kloosterorde ontstond, de Sisters of Charity. En toen zij overleed als vrome katholieke non met een groeiend netwerk van kloosters en huizen van Charity over de hele wereld kreeg zij een staatsbegrafenis in India. En de hele wereld keek mee toen haar lichaam door de straten van India werd getrokken en honderdduizenden Indiërs langs de kant stonden om haar met eerbied op christelijke wijze ten grave te dragen. Wat een eer om nu grootvader te worden van Bakitha Teresa uit Kenia. Het mooie meisje dat geboren is om kind te worden van onze dochter Klasina Mariella en Jan Theodoor die uitgekozen zijn om uit het Afrika van de non zuster Bakitha die ook haar leven voor Jezus gaf, ouders te worden van het in de goot van Kenia geboren meisje waarvan de moeder zich geen raad wist met de kindje maar moeder Teresa wel die in een van de slechtste wijken een tehuis had gesticht waar niet welkome baby's meer dan welkom zijn. Het is een eer om dit prachtige mooie meisje welkom te heten in onze familie met een vader en moeder die de namen en de zegen van God al dragen omdat hun ouders hen de zegen en de liefde van God al door wilden geven in hun namen.

Zo zijn wij nu al meer dan dertig jaar geleden geroepen om de waarheid en de liefde van God toe te passen op alle terreinen van het leven. We zagen het in zijn bloed spartelende nog ongeboren kindje wegvluchten voor de moordende tangen van de aborteur en waren verbijsterd dat zoiets dan in dag uit wereldwijd als maar door gaat. We hoorden als het ware de stille schreeuw van het kindje op het beeld dat zijn mondje wagenwijd open had als het ware in een stille schreeuw omdat het zich bedreigd voelde in zijn leven. Schreeuw om Leven ontstond. En met steeds intensere inzet en meer overtuiging mogen we ons inzetten in de strijd voor het leven. Voor de ongeboren kinderen maar ook voor de geboren kinderen waarvan er steeds meer na de geboorte ongewenst blijken te zijn met zoveel huiselijk geweld en toenemende scheidingen waarvan het kind de dupe is. We willen de waarheid en de liefde van God toepassen op alle terreinen van het leven. Wat een ontdekkingsreis om al lezend en wonend in de Bijbel te ontdekken dat het inderdaad zo is dat alzo lief heeft God de wereld gehad dat Hij zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft opdat een ieder die in Hem gelooft niet verloren ga maar eeuwig leven heeft. Je wilt het wel van de daken schreeuwen. Die liefde drong Moeder Teresa, die liefde drong de ouders van Jan Theodoor om hem deze naam te geven op hun tocht door het leven om overal de naam van Jezus te verkondigen als dienaar des woords. En zo stonden mijn ouders bij het doopvont in de kerk in Assen om ons te dopen in de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest om opgevoed te worden in de tot kerk omgebouwde synagoge aan de Groningerstraat in Assen midden in de Joodse buurt waaruit de Joden waren weggevoerd enkele reis Auschwitz.

Ze hoefden niet zo ver want het transitie concentratiekamp Westerbork was op schootsafstand van Assen slechts vijf kilometer verder om daar met 91 treinen vervolgens enkele reis Auschwitz langs station Assen afgevoerd te worden. Ik heb daar langs de spoorlijn vlak bij ons huis gestaan. Mijn moeder zei als ik weer over “die trein” begon ongemakkelijk dat elke dinsdagmorgen om één uur rangeerde 'die trein' met duizend Joodse mensen. Mevrouw Wezeman bij ons voor uit de Middenstraat stond daar ook met haar kindertjes toen haar man in 'die trein' zat en ze probeerde nog een laatste glimp van hem op te vangen. Ik kan er niet aan ontkomen om vanuit onze roeping vandaag nog steeds aan die spoorbaan te staan en nu 'die trein' afgeladen te zien rijden enkele reis abortuskliniek zonder dat ook maar geprobeerd wordt de trein te stoppen. Boze mensen weigeren om te zien dat als je begint sommige mensen geboren of ongeboren als ongewenst te beschouwen je de oorlog laat voortduren. Moeder Teresa wist het en haar getuigenis gaat over de wereld. HEERE, ontferm U over ons. Wie heeft grotere liefde dan hij die zijn leven inzet voor zijn vrienden, zegt Jezus en roept ons op dat toe te passens. Wij weten ons geroepen op te komen voor het ongeboren kind dat schreeuw om leven in de moederschoot en dreigt afgevoerd te worden enkele reis abortuskliniek.